Pierwsze sygnały wad postawy i stóp u niemowląt - możesz je rozpoznać mamo!

Pierwsze sygnały wad postawy i stóp u niemowląt – możesz je rozpoznać mamo!

Z roku na rok coraz więcej osób ze schorzeniami  narządu ruchu zgłasza się do poradni rehabilitacyjnych. Większość pacjentów stanowią dzieci i młodzież z wadami postawy, kręgosłupa i stóp. W przyszłości powiększą oni grupę osób dorosłych mających problem z układem ruchu. Dolegliwości, głównie bólowe, które pojawiają się w wieku dojrzałym, bardzo często są powiązane z niezauważonymi schorzeniami rozpoczynającymi się w wieku dziecięcym. Potwierdzają to badania naukowe.

Mimo że nasza wiedza o procesach fizjologicznych i czynnikach wpływających niekorzystnie na zdrowie jest coraz większa, dotychczas nie udało się w sposób znaczący zmienić istniejącego stanu. Tym bardziej pilną potrzebą staje się podejmowanie działań profilaktycznych. Trzeba je rozpoczynać jak najwcześniej.

W rozwoju każdego z nas największe znaczenie mają wprawdzie czynniki genetyczne przekazywane przez rodziców, ale organizm rośnie i rozwija się tak, jak mu na to pozwalają warunki i środowisko. Rozpowszechniony obecnie tryb życia, w głównej mierze siedzący i pozbawiony spontanicznej aktywności ruchowej, przyczynia się wprawdzie do lepszego rozwoju intelektualnego (dzieci mają dostęp do zabawek edukacyjnych, telefonów, komputerów, telewizji), lecz z całą pewnością nie wpływa dobrze na rozwój narządu ruchu i sprawność fizyczną.

Wszystkim osobom wychowującym dzieci i młodzież i opiekującym się nimi, powinny być znane nie tylko potrzeby rosnącego organizmu, ale także pierwsze sygnały rozpoczynających się nieprawidłowości i sposoby przeciwdziałania.

Opieka zdrowotna nad dziećmi i młodzieżą to wspólna troska wielu osób: rodziców, opiekunów w żłobku, nauczycieli w przedszkolach i szkołach, tak samo jak i lekarzy różnych specjalności. Do lekarzy należy rozpoznanie ustalenia planu postępowania, do instruktorów gimnastyki i fizjoterapeutów dobranie ćwiczeń, nauka i kontrola ich wykonywania. Natomiast stworzenie dzieciom odpowiednich warunków, nadzorowanie przebiegu ćwiczeń i przestrzeganie zaleceń jast zadaniem rodziców. Trzeba także pamiętać, że bez zaangażowania pacjentów wszelkie działania są bezowocne. Większość pracy odbywa się już poza placówką służby zdrowia.

Postawa – sposób utrzymania pozycji stojącej

Wpływa na sylwetkę, która jest indywidualną cechą człowieka.  Sylwetka zmienia się jednak w zależności od wieku, stanu zdrowia, samopoczucia i trybu życia. Postawa natomiast zależy nie tylko od czynników genetycznych, ale także od funkcjonowania narządów wewnętrznych i wielu czynników zewnętrznych.

Bezpośrednio po urodzeniu dziecko nie ma umiejętności przeciwdziałania się sile grawitacji i kontrolowania postawy. Nabiera tej umiejętności stopniowo w następnych miesiącach życia, w miarę jak przyjmuje coraz wyższe pozycje i zachowuje coraz lepszą równowagę, coraz lepiej odczuwa ruch własnego ciała i ma coraz lepszą orientację w przestrzeni jaką zajmuje, Jest to rozwój tzw. schematu ciała. Rozwój ów rozpoczyna si od kontroli głowy i części ciała znajdujących się najbliżej linii środkowej i obejmuje coraz bardziej oddalone części ciała. Kolejno osiągane są: kontrola głowy, obręczy barkowej, kończyn górnych, tułowia, obręczy miednicznej i kończyn dolnych. Umożliwia to przyjmowanie coraz wyższych pozycji, od unoszenia głowy przez obroty, pełzanie, siedzenie, czworakowanie, klękanie, stanie i chodzenie.

Prawidłowe utrzymanie postawy zapewnia odpowiednia budowa i ukształtowanie przednio-tylnych krzywizn kręgosłupa oraz napięcie i praca mięśni stabilizujących kręgosłup.

Prawidłowa pozycja stojąca:

      • głowa prosto w osi ciała
      • barki na jednym poziomie
      • łopatki ściągnięte
      • miednica ustawiona symetrycznie – biodra na jednym poziomie, równe kąty talii
      • brzuch lekko wciągnięty
      • pośladki napięte
      • nogi ustawione równolegle, wyprostowane w stawach kolanowych – bez tzw. przeprostu
      • stopy prawidłowo ustawione i obciążone, z wyprostowanymi palcami
      • ręce ułożone swobodnie wzdłuż tułowia

 

 

Autorka artykułu: Anna Kotynia – fizjoterapeuta dziecięcy

http://rehabilitacja-pruszcz.pl/